Cuaderno Ático #1


[Con un latido intenso...]

Con un latido intenso –una sacudida que me golpea el pecho–
te saludo, primavera, cada vez que apareces.
Es pena y alegría, porque de ti, en verdad,
conozco todo lo bueno y lo malo que mi vida encierra.

En un mismo vaso me sirven la amargura y el placer.
Si me encuentro con uno, la otra no me abandona.
Siempre igual de intenso, profundo, un latido agita mi pecho,
hasta el punto ya de no saber qué es la alegría, qué es la pena...


*

[Μ’ έναν παλμό βαρύ – σεισμός μού συγκλονεί τα στήθια.]

Μ’ έναν παλμό βαρύ – σεισμός μού συγκλονεί τα στήθια.
όταν προβάλλης, Άνοιξη, πάντα σε χαιρετίζω.
Είναι και θλίψη και χαρά γιατί από σένα αλήθεια
ό,τι καλό, κακό κι’ αν κλη η ζωή μου το γνωρίζω.

Το ίδιο ποτήρι μού κερνά την πίκρα και την ηδονή.
Όταν τη μια συναπαντώ κ’ η άλλη δεν απολείπει.
Όμοιος βαρύς ένας παλμός βαθιά τα στήθη μου δονεί
κ’ έφτασε να μην ξέρω πια τι ’ναι χαρά, τι λύπη...




// María Polydouri, "Los trinos que se extinguen", 
Vaso Roto 2013, Trad. de Juan Manuel Macías
// "Retrato da minha mulher", 1914, José Malhoa

Mensagens populares